Nuri Yakupoğlu, realist anlayıştan beslenen ve özellikle İstanbul, Boğaz, deniz ve kıyı manzaralarını konu alan bir ressamdır. Sanat eğitimi yıllarında portre ve nü çalışmalarına da yoğunlaşan sanatçı, ilerleyen dönemlerinde bu çalışmalarını geride bırakarak manzara ve özellikle deniz resimleri üzerine yoğunlaşmıştır. Bunun yanında Kırım’ın tarihi şehirleri, mimarisi ve doğal dokusu da sanatında önemli bir yer tutar. Yakupoğlu’nun resimlerinde mekân, yalnızca betimlenen bir görüntü değil; ışık, renk ve atmosfer aracılığıyla yeniden yorumlanan bir bütündür.
Sanatçının resimlerinde ışık ve güneş, kompozisyonun temel unsurlarından biridir. Günün farklı saatlerine ve atmosfer koşullarına göre değişen ışık, renklerin karakterini de belirler. Güneş alan yüzeylerde sıcak sarı, toprak ve pembe tonları öne çıkarken, gölgelerde mavi, mor ve yeşile yaklaşan daha soğuk renkler görülür. Böylece ışık ve gölge yalnızca açık-koyu karşıtlığıyla değil, renklerin sıcaklık farklarıyla da oluşturulur.
Yakupoğlu’nun paleti, konuya ve ışığa göre değişkenlik gösterir. İstanbul ve Boğaz resimlerinde mavi, turkuaz ve yeşiller; kıyı, yapı ve teknelerde ise toprak, sarı, pembe ve kırmızı tonlarıyla karşılaşılır. Bu renkler çoğu zaman tuval yüzeyinde birbirleriyle küçük ve görünür fırça darbeleri aracılığıyla ilişkilendirilir.
Deniz resimlerinde tekneler, yalnızca manzarayı tamamlayan unsurlar olarak değil, kompozisyonda figürün üstlendiği role yakın bir işleve sahip önemli görsel öğeler olarak kullanılır. Ölçekleri, konumları, renkleri ve ışıkla ilişkileri, resmin ritmini ve atmosferini belirler. Kimi zaman kompozisyonun merkezine yaklaşan tekneler, kimi zaman geniş deniz yüzeyi içinde küçük ölçekte yer alarak resmin mekânsal dengesini oluşturur.
Sanatçının pentür anlayışı, özellikle su, ağaçlar, tekneler ve gökyüzünde belirginleşir. Fırça darbeleri yüzeyde tamamen kaybolmaz; aksine formun hareketine ve yönüne göre görünür kalır. Suyun yatay hareketi yatay ve kırık vuruşlarla, ağaç ve bitki dokuları ise daha serbest ve parçalı fırça darbeleriyle ifade edilir. Bu yaklaşım, resimlere canlı ve hareketli bir yüzey kazandırır.
Yakupoğlu, ayrıntıyı her bölgede aynı yoğunlukta kullanmak yerine ön plan ile uzaklık arasındaki farkı boya ve renk yoğunluğu üzerinden de kurar. Yakındaki tekneler ve yapılar daha belirgin biçimde ele alınırken, uzak kıyılar ve mimari unsurlar daha küçük renk lekeleri ve daha yumuşak geçişlerle ifade edilir. Böylece atmosferik bir derinlik oluşur.
Yakupoğlu’nun resimleri uzaktan bakıldığında gerçekçi bir manzara izlenimi verirken, yakından incelendiğinde fırça izleri, renk geçişleri ve pentür yüzeyi belirginleşir. Bu özellik, sanatçının realist yaklaşımını fotoğrafik bir aktarımın ötesine taşıyarak ışık, renk, atmosfer ve fırça kullanımı üzerinden kişisel bir resim diline dönüştürür.
